• Strona główna

• Tarasy drewniane

• Tarasy kompozytowe

• Gatunki drewna

• Katalog

• O nas

• Kontakt

• Kalkulator d. tarasowej

Różnorodne materiały

Nawierzchnie z drewna można wykonywać w rozmaity sposób. Zależy to od rodzaju używanych materiałów.

a) Bruk drzewny.

Najlepszy jest dębowy, łatwiej jednak o świerk i sosnę. Powstaje z okorowanych pieńków i konarów o grubości 8-20 cm poprzecinanych na 10-centymetrowe kawałki. Znakomitym materiałem do pocięcia są również słupy telegraficzne i podkłady kolejowe. Bruk układamy ściśle kawałek przy kawałku na ubitej i wyrównanej warstwie piasku o grubości 5-10 cm. Lepszy jednak na podsypkę jest drobny grys, ponieważ dobrze odprowadza wodę i jest stabilniejszy od piasku przy większych obciążeniach. Dobierajmy bruk o rozmaitej średnicy, wtedy dróżki nie będą wyglądały monotonnie.
Układana nawierzchnia powinna tworzyć równą płaszczyzne. Wystające z niej pojedyncze wałki lub kostki dobijamy. By ich nie uszkodzić, posługujmy się gumowym młotkiem (lub metalowym, ale przez podkładkę z kawałka drewna). Szczeliny wypełniamy gruboziarnistym piaskiem albo drobnym żwirem. Wmiatamy go miotłą, a następnie polewamy wodą ze zraszacza, aby osiadł - można też zaczekać na deszcz. Zwykle czynności te trzeba powtórzyć kilkukrotnie. Drewno w brukowanych nawierzchniach układa się włóknami na sztorc. Dzięki temu jest odporne na zgniatanie czy łuszczenie; tłumi drgania, dlatego wykorzystuje się je na podjazdach przy domu, w warsztatach czy drewutniach.

b) Płyty.

Wykonywane są w ten sam sposób co bruk, ale z pni o większej średnicy (ponad 20 cm). Wyglądem przypominają plastry. Zwykle układa się je w formie krętych ścieżek, np. biegnących przez trawnik. Pod każdy plaster kopiemy oddzielny dołek. Musi on mieć większa średnicę i głębokość od drewnianego kręgu, aby powstałe przestrzenie można było wypełnić przepuszczalnym dla wody podłożem. Dno zagłębienia wysypujemy piaskiem lub grysem (warstwa 5-10 cm), na którym umieszczamy płytę. Szczeliny na bokach najlepiej wypełnić drobnym żwirem. Pamiętajmy, aby płyta nieco wystawała (ok. 1 cm) ponad powierzchnię gruntu. Nie przeszkadza to kosić trawy, a zapobiega zasypywaniu drewna ziemią, a także zaleganiu na nim wody. Płyty można układać jedną przy drugiej, wpasowywać w bruk, znakomicie też sprawdzają się jako urozmaicenie wszelkiego rodzaju żwirowych nawierzchni.

c) Panele.

Są to ażurowe płyty zbijane z desek. Przeważnie robi się je z sosny. Można też kupić panele z akacji, a także z drewna egzotycznego, np. bangkirai. Panele najczęściej mają kształt kwadratu o wymiarach 40 x 40 cm lub 80 x 40 cm. Nadają się na ścieżki albo powierzchnie tarasowe. Najlepiej panele układać bezpośrednio na piasku lub grysie, podobnie jak płyty z litego drewna.

d) Deski.

Na nawierzchnie najlepiej nadają się deski ryglowane (z wyżłobionymi wzdłuż rowkami). Podczas deszczu woda odpływa kanalikami, a chodzenie nie grozi poślizgnięciem. Najtańsze są deski sosnowe; osobom o zasobniejszym portfelu można polecić modrzewiowe, cedrowe, a także z drewna egzotycznego, które nie wymaga impregnowania. Deskami można wykładać dróżki i place, zawsze umieszczając je na legarach z grubej kantówki kładziemy drewna twardego. Legary kładziemy równolegle, co ok. 50 cm na wmurowanych uchwytach ze stali ocynkowanej, można je też mocować na betonowych cokołach, choć jest to gorszy sposób. Następnie przykręcamy do nich deski, pozostawiając między nimi szpary